Fuban

Silny, opancerzony, z rogami, które się wznoszą, Kopanie przynosi niekończące się ludzkie krzyki. Głowa Buddy, ale wydaje się złowieszcza, Z jednej strony święty, z drugiej potwór. Królestwo Płynących Piasków, obfitujące w złoto, oznaczało codzienny upadek słońca. Słońce, najprawdziwszy z ogni, zanurzało się w Zachodnich Morzach, a wody gotowały się i syczały pod jego dotknięciem. Każdego zmierzchu, gdy biły wieczorne dzwony, król wysyłał ludzi na mury obronne, gdzie uderzali w wielki bęben i wydawali dźwięki trąbki, neutralizując w ten sposób szum morza, który w przeciwnym razie byłby na tyle ostry, że mógłby zniszczyć dzieci w kołyskach. Bęben ten, znany jako Bęben Zachodzącego Słońca, był darem Buddy i zapewniał spokój zwykłym ludziom. W dowód wdzięczności wypełnili swoją ziemię złotymi posągami wszystkich oświeconych, a miejsce to stało się znane jako buddyjska Kraina Złota. Jednak z upływem lat szacunek ludu dla Buddy wzrósł do tego stopnia, że przyćmił ich szacunek dla świeckiego władcy. Nie podobało się to królowi Płynących Piasków. Kanclerz, wyczuwając jego niezadowolenie, zwrócił się z prośbą o zniesienie buddyzmu. Król zarządził więc zburzenie świątyń, wygnanie mnichów, a nawet zmianę nazwy królestwa. Niedługo potem, o zmierzchu, kiedy uderzono w wielki bęben, z ziemi za granicą wyłonił się potworny owad. Z przerażającą siłą spustoszył skromne wioski, pozostawiając po sobie niezliczone ofiary śmiertelne. Od tego momentu dźwięk bębna niezawodnie wyciągał yaoguai z jego legowiska, aby siał nowe spustoszenie. Ludzie uznali to za karmiczną karę, wynik bezbożności króla. Skarcony król zaprzestał tłumienia wiary buddyjskiej i wysłał armie, aby zabiły stworzenie. Jednak jaką nadzieję mieli śmiertelnicy na pokonanie tak potężnego i przerażającego wroga? Po zaciętej walce udało im się jedynie przestraszyć go i zmusić do powrotu do swojej kryjówki. Na szczęście przez te ziemie przechodził oświecony mnich o żółtych włosach i szatach. Ta praworządna dusza nie mogła znieść widoku nieszczęścia i niesprawiedliwości i pomogła armii w zabiciu złego owada. W dowód wdzięczności król uhonorował go tytułem Królewskiego Mędrca, a mnich pozostał w królestwie przez kilka lat. Z czasem Królewski Mędrzec opuścił królestwo i wznowił swoje wędrówki. Krążyła plotka, że bodhisattwa, zadowolony z jego szlachetnego czynu, przyjął go jako ucznia. Następnie założył świątynię w Żółtym Grzbiecie Wiatru. „Zobacz, jak świat sprzyja cnotom!” – często mawiał król.

Fuban jest opcjonalnym bossem w Królestwie Sahali i ostatnim bossem w serii zadań Żółtorudego giermka. Po pokonaniu Tygrysiej Awangardy, Wybrańcy przejdą przez otwartą przestrzeń na pustyni, zanim spotkają Żółtego Mędrca Wiatru, który prosi o pomoc, ponieważ Fuban posiada pewien rodzaj artefaktu, który czyni go odpornym na jego Wiatr Samadhi. Bezsilny wobec Fubana, Żółty Mędrzec Wiatru prosi Przeznaczonego o pomoc, ponieważ zamierza uderzać w bębny, aby zmusić Fubana do ucieczki, a Przeznaczeni ma przejąć artefakt. W pierwszej rundzie Przeznaczeni jest w stanie zmusić Fubana do powrotu do ziemi, ale Żółty Mędrzec Wiatru ponownie uderza w bębny. Nie mogąc znieść tego dźwięku, Fuban upada, a Przeznaczeni odzyskuje artefakt. Straciwszy swoją odporność na niego, Żółty Mędrzec Wiatru również dołącza do walki i pomaga Wybrańcowi ostatecznie pokonać Fubana. Po pokonaniu Fuban upuści Poskramiacz Wiatru i Róg Przeszywający Niebo. Gracz będzie mógł teraz stworzyć zestaw zbroi Insect.

Fuban od czasu do czasu zakopuje się w piasku, aby zaatakować gracza miażdżącymi uderzeniami ciała. Fuban używa rogów i pazurów, aby uderzać, ciąć i szarpać gracza, ponownie wykorzystując uderzenia ciała, aby go zmiażdżyć. Pancerz Fubana jest bardzo odporny na uszkodzenia, ale jego nogi i podbrzusze są najbardziej podatne na ataki.