Gubernator szczurów

Opis

Poprzez znaki przeczuwał nadchodzącą klęskę, Jednak odwrócił się, oddalając się od światła. Nieświadomy tego, dni dostatku przestały płynąć, Naród, opanowany przez gryzonie, stracił swój blask. W tym samym roku, w którym Królestwo Sahālī zostało przemianowane na Królestwo Płynących Piasków, w całym kraju ogłoszono „Edykt czci gryzoni”. Edykt ten ogłaszał szczury istotami niebiańskimi chronionymi przez prawo królewskie, co sprawiało, że krzywdzenie ich było nielegalne. Każdy, kto złamał to przykazanie, podlegał osądowi króla. W związku z tym szczury z całego kraju przybyły do królestwa. Chociaż między zwykłymi ludźmi a szczurami doszło do konfliktu, nikt nie odważył się sprzeciwić dekretowi króla. Dla dobra ludu uczeni z Królewskiej Akademii zaplanowali petycję, w której błagali o przeniesienie szczurów do południowo-zachodniego krańca stolicy. Wśród tych uczonych był starszy człowiek, który był bardzo biegły w wróżeniu. W dniu złożenia petycji, tuż przed spotkaniem uczonych z królem, starszyzna wróżyła z jego przyszłości, co okazało się złowieszczym znakiem. „To nie jest dobry moment” – powiedział swoim uczniom w tajemnicy – „radzę wam wziąć dzisiaj zwolnienie lekarskie”. Jednak jego uczniowie, wierni i młodzi, nie posłuchali go i odważnie ruszyli naprzód. Gdy starszy mędrzec wyszedł przed pałac, straż królewska otoczyła salę. W powietrzu rozległy się krzyki agonii, a wewnątrz doszło do rozlewu krwi. Zakrywając drżące uszy dłońmi, starszy mędrzec powoli udał się do domu. Po trzech zgromadzeniach bez króla i poważnych zmianach w dworze został awansowany na wielkiego gubernatora, co zapewniło mu lata bogactwa i chwały. Pewnego dnia jednak, patrząc w brązowe lustro, zauważył, że jego nos wydłużył się, a po obu stronach wyrosły mu wąsy. Od tego momentu porzucił lustra, wiedząc, że zawsze będzie miał twarz szczura, tak jak wszyscy, którzy nie wzięli udziału w petycji.